Тут я буду змяшчаць розныя ўзоры таталітарнай эстэтыкі слова, у маім перакладзе.
Дэвід Лэйн. 88 максімаў (пачатак):
Пакуль белая раса не ўсвядоміць, што ёсць адзіная крыніца, з якой мы можам спазнаць трывалыя ісціны, датуль не будзе міру і спакою на гэтай зямлі. У нязменных Законах Прыроды схаваныя ключы да жыцця, парадку і разумення. Словы людзей, няхай нават тых, якіх некаторыя лічаць “натхнёнымі”, залежаць ад перакладу ды слоўнікаў, дадаткаў, выняткаў ды фальшаванняў смяротных, якія схільныя да памылак. Таму кожны запіс ці ўплыў, старажытны альбо сучасны, трэба правяраць на адпаведнасць Натуральнаму Закону. Белыя Людзі зямлі мусяць супольна ўсвядоміць, што яны падпарадкуюцца сталёвым Законам Прыроды таксама, як любыя іншыя істоты Сусвету, іначай яны не захаваюць міру, бяспекі, нават свайго існавання. Свет палае, бо Расы, Субрасы, Нацыі ды Культуры вымушаныя парушаць свае інстынкты самазахавання, прадвызначаныя Прыродаю. Шмат людзей добрае волі, але якім не стае розуму, змагаюцца супраць сімптомаў, якія ёсць вынікам непаслухмянасці да Натуральнага Закону. Гэткая Прырода Чалавека: бальшыня людзей абірае абмежаваныя тутэйшыя пазіцыі, якія абапіраюцца на пагляды, сфармаваныя сённяшнім станам асяроддзя ды сітуацыяй, а таксама ўмоўнымі догмамі. Гэтаму спрыяе магутная і бязлітасная Хеўра, якая кіруе светам цягам нязлічаных стагоддзяў, эксплуатуючы найпрасцейшыя інстынкты Чалавека. Супарніцтва сярод неабазнаных з’яўляецца іх маскаю ды заслонаю. Каб абараніць цывілізацыю ад ліхвярскіх катаў, патрэбнае глыбейшае ўсведамленне Фундаментальных Законаў, якія рэгулююць Чалавецтва.
Ліст Магды Гёбельс да свайго сына (пераклад з англійскай мовы):
Любы сынку! Мы – татуля, я і твае шэсць братоў і сёстраў – знаходзімся ў бункеры Фюрэра ўжо шэсць дзён, каб адзіным годным чынам скончыць нашы жыцці… Ведай, што я засталася тут супраць татавай волі, а ў гэтую нядзелю сам Фюрэр раіў мне адсюль збегчы. Ты ж ведаеш сваю маму – у нас адна кроў, і таму я нават не вагалася. Нашая велічная ідэя зруйнаваная, а разам з ёю – усё прыгожае і цудоўнае, што я ведала ў жыцці. Свет, які прыйдзе пасля Фюрэра і нацыянал-сацыялізму, не варты жыцця, і таму я ўзяла сюды з сабою дзяцей, бо яны надта харошыя, каб заставацца далей жыць. Міласэрны Бог зразумее мяне, калі я выратую іх ад гэтага… Дзеці проста цудоўныя: ані плачу, ані енку. Бункер трасецца ад выбухаў. Старэйшыя дзеці прыкрываюць малодшых, іх прысутнасць – гэта блаславенне. З іх нават пару разоў пасміхнуўся Фюрэр. Дай Бог мне сілы, каб учыніць апошняе і найцяжэйшае. У нас засталася адзіная мэта: быць адданымі Фюрэру нават па смерці. Гаральд, сынку, я хачу перадаць табе тое галоўнае, што я ўсвядоміла за ўсё жыццё: заставайся адданым! Адданым сабе, адданым свайму народу і свайму краю… Ганарыся намі і не забывай.
